Mijn zus woont op de schoorsteenmantel

Annabel Pitcher – Mijn zus woont op de schoorsteenmantel

Jamie is vijf als zijn zus Rose door een terroristische aanslag om het leven komt. Zelf kan hij zich er weinig van herinneren, maar het leven van het gezin staat sindsdien op zijn kop. Jamies vader probeert zijn verdriet weg te drinken, zijn moeder heeft haar gezin verlaten en Jasmine, Rose’ tweelingzus, lijdt aan anorexia. Jamie lijkt als enige gewoon door te leven. Hij gaat naar school, maakt zijn huiswerk en vindt veel steun bij zijn kat Roger. Maar het vertrek van zijn moeder, alweer eenenzeventig dagen geleden, valt hem zwaar.

Hoewel zijn vader moslims haat sinds Rose’ dood, raakt Jamie toch bevriend met de islamitische Sunya, het nieuwe meisje op zijn school. Dan gebeurt er iets waardoor hun prille vriendschap op de proef wordt gesteld en neemt Jamies leven een wending waarop hij nooit meer had durven hopen.

Een tijdje terug won ik op Dreamette dit boek over een jongetje wiens zus is omgekomen bij een terroristische aanslag in Londen. Dat jongetje is Jamie en Jamie heeft na de dood van zijn zus Roos niet meer gehuild. Hij heeft nog een zus, met roze haar en anorexia, een drankverslaafde, moslimhatende vader en een moeder die zonder iets te zeggen met haar nieuwe vriend naar Egypte is afgereisd. Geen ideale familiesituatie, maar ondanks dat is Jamie vrolijk en houdt hij van zijn familie.

Dit boek vond ik mooi. Niet omdat er een enorm drama wordt beschreven, of een romantische liefdesverhouding, maar omdat Annabel Pitcher zo puur schrijft. Bijna luchtig. Jamie is nog maar tien, en denkt nog niet zo na over dingen als ik zou doen. Hij heeft hoop op dingen waar ik nooit op zou durven hopen en heeft het gevoel dat hij zijn vader bedriegt door om te gaan met Sunya, een moslimmeisje met een hoofddoek. Jamie’s kijk op de wereld maakt het verhaal, wat op zich niet zo bijzonder is, speciaal. Het einde is hartverscheurend, en daarna legde ik het boek weg met het gevoel dat ik toch een beetje van Jamie was gaan houden.

Dit is een Young Adult-boek, en ook al ben ik nog maar zestien, ik ga zelf liever voor ‘volwassen’ boeken. Dit boek is niet dik, de letters vrij groot en de taal niet te moeilijk, waardoor ik het in minder dan twee uurtjes uitlas. Het is dat ik ‘m gewonnen heb, maar zelf vind ik het zonde om minsten tien euro uit te geven aan twee uurtjes leesplezier. Snel lezen is heel handig, maar in dit geval vind ik het ook wel weer heel jammer.

Mijn zus woont op de schoorsteenmantel vond ik een mooi boek, zelfs al heb ik er maar twee uurtjes van kunnen genieten. Dankjewel Laura!

Advertenties

Wil je reageren? Dat kan hieronder!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s