Eten is verleidelijk

Ik houd van eten. Altijd al gedaan. Dat had niet zoveel uitgemaakt als ik gezegend was met een voorliefde voor cherrytomaatjes en radijsjes, maar helaas is dat niet geval. Nee, ik heb juist een voorliefde voor alles met véél suiker, véél vet en véél andere slechte stofjes. Zeg maar chips en chocoladekoekjes enzo.

Dat is soms best lastig. Vooral als je moeder doodleuk die dingen in huis haalt en ze erg verleidelijk in de kast liggen te wachten op opgegeten te worden door mij. Aardig als ik ben verlos ik die arme chipjes dan van hun lijdzame wachten en bezorg ze een snelle, pijnloze dood door ze tot prut te kauwen en ze dan na een ritje door mijn slokdarm/maag (biologie is niet mijn vak) hun nieuwe huis Het Riool in te spoelen.
Dat lijkt me heel aardig. Voor de chipjes dan, niet voor mij. Als de chipjes zijn begonnen aan het sightseeing door mijn lichaam voel ik me schuldig. Immers, een deel van die chipjes blijft ergens halverwege steken en vindt een nieuw plekje bij mijn buik, billen of bovenbenen. Er zijn daar al zoveel andere gezellige, vette vriendjes dat ik het hem niet kwalijk kan nemen.

Is het niet ongelooflijk lekker allemaal? Zou je het het liefst niet allemaal in één keer naar binnen willen stouwen?

Ik probeer het heus wel. Soms lukt het me ook wel een paar dagen om niet te snoepen en voel ik me heel goed, maar langer dan dat heb ik het nog niet volgehouden. Als ik me dan laat verleiden, komt dat niet omdat mijn maag rammelt, maar door dat stemmetje in mijn hoofd dat mij vertelt dat dat ene snoepje best kan. ‘Eentje zal het verschil niet maken. En nog eentje ook niet. En de volgende ook niet.. En die…’ Voor ik het weet is de zak halfleeg en laat het stemmetje mij achter met een enorm schuldgevoel.

Al een halfjaar probeer ik het want ‘het is alweer bijna zomer’. Nu is het écht bijna zomer maar volgens mij is het nog niet zo gelukt. Ik heb nog maar een paar weken voordat ik bijna verplicht weer in bikini moet. En iets strakker lijf zou geen overbodige luxe zijn. Moet ik dan maar beginnen met crunches en hardlopen en de chips en koekjes verbannen uit mijn eetpatroon? Eigenlijk wel. De vraag is of ik het ook echt ga doen. Ik wil het echt, echt volhouden, maar het stemmetje in mijn hoofd is het daar niet mee eens.
Ik ga het stemmetje eens op vakantie sturen. Totdat ik zelf op vakantie ga. Deal?

Advertenties

7 Reacties op “Eten is verleidelijk

  1. Haha, leuk geschreven. Ik vind dat je dat stemmetje best op vakantie mag sturen, zolang je maar niet een of andere enge groentefreak wordt die in de pauzes alleen maar salades eet, en een paniekaanval krijgt bij het zien van een snoepje, okee?

  2. Veel succes ermee, haha. (: Als je zin krijgt in nietgezonde dingen, dan moet je iets wél gezond eten. Het blijkt te helpen. :3

    Ja, How to save a life is echt great. Jij hebt met trouwens aan die verslaving geholpen door het liedje hier op je blog te zetten. :)

  3. Waaah ik herken het. Het ging bij mij goed eindelijk voor een keer echt een week lang tot.. ik 1x snoep eet en het blijft me maar weer volgen :S

  4. Enórm herkenbaar! Ik ben overlaatst een weekje op dieet geweest (en mooi volgehouden die ene week), maar opnieuw bezweken! Maar de examens zijn de schuldige hieraan! Na de examens toch maar terug minder gaan snoepen, al is het maar voor de aankomende zomer :)

Wil je reageren? Dat kan hieronder!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s