Pinkpop part I

Ja, het is al een week terug en ja, ik was te lui om de foto’s op de computer te zetten, maar hier is dan eindelijk mijn verslagje van het meest geweldige Pinksterweekend. Nou ja, verslagje… Eigenlijk is het meer een willekeurige opsommingen van momenten, feitjes en anekdotes die ik met jullie wil delen. En foto’s die een beetje jammerlijk zijn omdat ik nou niet echt vooraan stond ofzo.

– Coldplay was echt geweldig. Ik vond de band nooit echt leuk, totdat ik wat meer nummers van ze ging luisteren toen ik hoorde dat ik en Coldplay allebei naar Pinkpop kwamen. Nu ik ze live heb gehoord ben ik alleen nog maar meer overtuigd. Ze zijn goed, echt.

– Toen Danny, de zanger van The Script, begon met The man who can’t be moved, zorgde dat voor een kippenvelmomentje. Het veld stond vol met fans en iedereen zong het eerst couplet mee. A capella.

– Ik heb niet gedoucht, me één keer gewassen met koud water en mijn tanden twee keer gepoetst.

– Jared Leto, de zanger van 30 Seconds to Mars, heeft het niet zo op zingen. Entertainen, da’s meer zijn ding. Toen hij ‘I wanna see a hundred people on someone else’s shoulders right now!’ riep deed iedereen dat meteen, inclusief de mensen voor ons. Na ons ‘We kunnen niets meer ziehiehien’ werden ook wij op de schouders genomen, en wel door twee jongens waarvan van één de schouders niet zo lekker zaten. Maar ach, ik zag het wel!

– Mijn eten was ongezond maar lekker: pannenkoeken en wafels als ontbijt, chips en chocolade als midden-in-de-nacht-tussendoortje, twee patat, twee pizzapunten, één frikadel, één kroket, één softijsje, één keer Optimel (gezond hè?), één keer een wafel, één keer thee (muntjes moesten op en ik had het koud) en honderdduizend keer water. Lang leve de gratis waterstand!

– Volgende keer neem ik een trolley mee. Damn, mijn schouders kunnen nog steeds niets verdragen.

– Mijn luchtbed was lek. Elke nacht, om half één, zat ik in de tent mijn bed op te pompen. Als ik dan ’s ochtends weer wakker werd lag ik alweer op de grond. Dat is ook zo goed voor je rug/schouders/nek!

– Het knapste Kings of Leon-lid is de bassist.

– Ik ben niet over scheerlijnen gestruikeld en slechts één keer over een haring. Ik liep ook nog tegen een hek op, maar dat telt niet.

– Bij Coldplay stond er een meisje uit Glasgow achter ons dat het supertof vond dat ik mijn trui waar heel groot ‘Edinburgh’ opstaat aanhad. Die trui was trouwens een soort uniform dat weekend. Letterlijk dag en nacht gedragen.

– Chris Martin en Hugh Laurie lijken best wel op elkaar.

– Ik heb Lianne niet gezien! *sad face*

– Bij Foo Fighters begon het te regenen en trok iedereen snel een poncho aan. Niet lang daarna verscheen er een regenboog aan de hemel, die ook niet onopgemerkt bleef bij de band zelf. Dave Grohl: ‘Look, a rainbow over there!

Morgen deel twee, stay tuned!

Advertenties

5 Reacties op “Pinkpop part I

  1. Ik ben echt zo jaloers! The Script, Lifehouse, Foo Fighters, Coldplay.. Jaloers! Maar ja, misschien volgend jaar :)

  2. Vet gaaf dat je op Pinkpop was! Ik zou heen, toen niet, toen weer wel en was ik door het dolle heen, en toen zijn ze weer teruggekrabbeld en ging het hele feest niet door. Foo Fighters, wat een droom! Coldplay! Alles misgelopen!

    Gelukkig heb ik het wel live gezien op internet allemaal, misschien had ik wel beter zicht dan iedereen op Pinkpop, maar de sfeer .. die voelde ik niet. Ik zou het zo graag eens meemaken. Vette foto’s, gaaf dat je er was! Hoe vond je The Script? Ik heb ze niet gezien op internet, maar ze schijnen heel vals te zijn geweest ….

    • Ik had me echt voorbereid op het ergste, ik vond ze in The Voice of Holland toen namelijk ronduit slecht. Maar nu ik ze live heb gezien vond ik het reuze meevallen. Niet alles was zuiver, maar als je daar staat en de sfeer voelt sta je daar totaal niet bij stil. Dan is het alleen maar superleuk om alles mee te blêren. Wat ik wel vond is dat de emoties bij nummers niet goed overkwamen. Ze waren wel energiek, maar dat ging soms ten koste van de passie, zeg maar. ;)
      Sowieso klinkt alles opgenomen slechter, vind ik. Viva la Vida klonkt in het echt bijvoorbeeld véél beter, op film vond ik zelfs vals op sommige momenten. Ik snap nu waarom de juryleden in tv-shows soms zo’n andere mening kunnen hebben dan wij thuis, haha.

      Verder, het was gewoon geweldig. Je gaat het vast nog wel eens meemaken!

  3. Pingback: 15x: toch een jongensmeisje? « Kimetc·

Wil je reageren? Dat kan hieronder!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s