Hoe persoonlijk mag het zijn?

De laatste dagen verschijnt er niet zoveel op mijn blog, terwijl ik toch genoeg schrijf om elke dag iets te kunnen plaatsen. Er is één probleempje: ik wil dat allemaal niet plaatsen.

Dat klinkt een beetje raar hè? Eerst blogposts schrijven en vervolgens besluiten dat je ze toch niet online wilt hebben. Toch doe ik het: hele verhalen schrijven met de intentie om ze te publiceren, ze vervolgens over te lezen en dan toch voor mezelf te houden of zelfs te wissen. Bijvoorbeeld een post over Over de streep. Het was helemaal niet zo persoonlijk bedoeld, maar uiteindelijk werd het een lang verhaal waarin ik toch best veel over mezelf vertelde. En hoe lief ik jullie allemaal ook vind, ik wil me hier gewoon niet zo blootgeven.

Ik ben altijd al iemand die geweest die gevoelens best wel voor zichzelf houdt, met als gevolg dat ik heerlijk met mezelf in de knoop kan zitten en problemen zelf oplos, want aan anderen vertel ik ze niet. Soms wil ik die gedachten nog weleens opschrijven, met als resultaat al die blogposts die ik toch maar niet online zet. Waarom zou ik me op internet blootgeven terwijl ik dat in real life ook niet doe?

Een probleem dus. Een conflict tussen mijn inspiratie en mijn grenzen aan persooonlijk bloggen. Aan de ene kant denk ik: fuck it, laat ik het gewoon online plaatsen. Dan schrijf ik pas wat ik het liefste schrijf. Aan de andere kant vind ik het het heel eng om mezelf hier zo te laten zien. Zeker voor mij als binnenvetter is dat een grote stap waarvan ik niet denk dat ik ‘m kan en wil nemen.

Dus nu zit ik opgescheept met een heleboel inspiratie waar ik niet zoveel aan heb. Maar ik bedenk wel wat. Het komt goed!

Wat vinden jullie? Hoever gaan jullie met bloggen? Houden jullie het oppervlakkig, zoals de meeste blogs of gaan jullie meer op de persoonlijke toer, zoals bijvoorbeeld Laura?

Eigenlijk… vind ik deze blog ook alweer te persoonlijk.

Advertenties

13 Reacties op “Hoe persoonlijk mag het zijn?

  1. Dit dilemma klinkt heel bekend, ik twijfel ook vaak of ik iets heel persoonlijks online zal zetten. Één keer heb een blog geschreven met een wachtwoord erop, dat vond ik wel een mooie tussenweg. Toch je verhaal kwijt kunnen zonder dat iedereen het kan lezen. Ik heb een blog geschreven over ‘Over de Streep’ maar hierbij bewust gekozen om er verder geen persoonlijke voorbeelden bij te zetten. Dat was mij toch ook net wat té persoonlijk ;)
    Ik denk dat het mooi is als je een goede balans kan vinden tussen oppervlakkig schrijven en af en toe wat persoonlijker.

    Groetjes,
    Xaviera

  2. Ik heb hiervoor een blog gehad (vier jaar geleden ofzo) en daar was ik heel persoonlijk op (dus over problemen vertellen enzo). Alleen, daar kwamen ook mensen op van wie ik eigenlijk niet had dat ze het lazen. Nu, met deze blog, ben ik daar voorzichtiger mee. Iedereen in mijn omgeving weet dat ik deze blog heb, ook mensen die meer kennissen dan vrienden zijn. Maar voor mij gaat het meer om het schrijven, dan om mijn persoonlijke leven (die ook niet zo interessant is), dus ik heb wel een scheidslijn ja. Als ik anoniem zou zijn, zou ik waarschijnlijk wel persoonlijker zijn, maar ik wil niet anoniem zijn, dus dan maar niet heel erg persoonlijk, behalve de dingen die wel kunnen natuurlijk, waarvan het niet erg is als iedereen het weet :)

  3. Tja, zoals je zelf al schrijft is mijn blog erg persoonlijk, maar als je je er niet goed bij voelt, moet je het niet doen. Tenminste dat zou ik zeggen. Voor mij scheelt het heel veel dat internet ook een soort anonimiteit met zich mee brengt. Ja, ik geef heel veel van mezelf bloot, maar tegelijkertijd ook weer niet.

  4. In een blog zet je nou eenmaal persoonlijke dingen. (Tenzij je een non-fictie blog hebt, met alleen nieuws feiten.) Maar een blog heb je toch vaak om je eigen mening in kwijt te kunnen. Een mening vorm je vaak, door een persoonlijke ervaring met iets.

    Als ik deze post lees, vind ik dat helemaal niet echt té persoonlijk. Als in de zin van, dat wij “onbekenden” ineens heel veel over jou te weten komen. Je geeft jezelf niet heel erg bloot naar mijn mening. Het gaat hier om hoe ver ga je met je blogs en jij bent benieuwd wat wij ervan vinden en jij vertelt wat jij ervan vindt.

    Ik zat vroeger veel op een forum. Ik kon het heel goed met iedereen vinden. Ik heb toen wel dingen gepost die heel persoonlijk waren. Als ik dan nadenk, stel ik word later bekend. Dan zou ik het toch wel heel erg vinden als de hele wereld bepaalde dingen zouden lezen.

    Ik denk dat je toch met een blog wel dingen van jezelf moet durven laten zien, dat hoort er misschien ook wel een beetje bij. Als je dat niet wilt, dan kun je misschien toch de blogs niet online zetten. Het is maar net waar jij je prettig bij voelt.

    Maar goed; ik weet verder natuurlijk helemaal niet waar het allemaal over gaat. Misschien zijn het wel verhalen, waarmee je anderen mee kunt helpen die hetzelfde meemaken. Maar misschien is het wel helemaal niet interessant. En is het voor jou alleen fijn om je verhaal eruit te typen, als een soort van opluchting.

    Je moet in ieder geval doen, waar jij je fijn bij voelt.

  5. Ik heb in het verleden ook geblogd over heel persoonlijke zaken. Ik heb dingen online gezet die er voor de lezer echt niet toe deden. Achteraf denk ik dus “nooit meer”, maar toen vond ik het leuk. Ik heb er geen spijt van, maar ik zou nooit meer zo persoonlijk gaan bloggen en ik adviseer tegenwoordig anderen ook om dat niet te doen. Sowieso is je blog geen dagboek, maar in een dagboek kun je bladzijdes eruit scheuren, zinnen doorkrassen, terwijl dat op het internet nooit mogelijk is. Succes met je keuze!

  6. Ik ben op internet eigenlijk altijd al vrij terughoudend geweest met wat ik allemaal vertel en blootgeef. (Hoewel een forum waar ik een poos gezeten heb, daar een uitzondering op was, omdat ik daar ook vrienden vond.)
    Maar ik heb ooit een nare ervaring gehad met hoe internet tegen je kan werken en ik pas heel erg op. Ik probeer zoveel mogelijk anoniem te blijven. Ik deel best veel, maar emoties en gevoelens zal ik niet gauw delen. Een keer heb ik dat gedaan en heb die blog toen met een wachtwoord beveiligd.

    Toch hou ik altijd in gedachten dat alles wat je online gooit, of dat nu een blog of een netwerk is, ooit eens tegen je gebruikt kan worden.

  7. Ik zit op dit moment met precies het zelfde probleem! Ik ben vorige maand van de ene dag op de andere ook gestopt met het persoonlijk bloggen. Ik was er helemaal klaar mee en had geen zin meer om persoonlijke dingen op het internet te gooien. Maar toch blijft het wel knagen het persoonlijk bloggen omdat ik zelf dagelijks blogs van andere bezoek die dan wel weer persoonlijk zijn maar ik kan het gewoon niet, zo’n blog maken. Wat toch wel aan mij knaagt want ik wil het wel maar zodra ik een blog opricht of er al aan denk kruipt er een irritant gevoel naar binnen waardoor de blog zo weer weg is..

    Het is moeilijk, maar je moet doen wat je hart in in geeft! Voel je je der niet lekker bij, vooral niet doen!

  8. Ugh dat heb ik ook altijd. Heel vaak wil ik onbekend zijn, gewoon een blog zonder naam. Maar nu schrijf ik heel persoonlijke dingen in een schrift en blog ik over de rest. Ik schrijf over wat ik doe maar problemen enzo hou ik meestal van m’n blog. :)

  9. Dat scheelt, behalve 3 vriendinnen weet niemand dat ik deze blog heb. Dus ik kan het wel heel persoonlijk maken, maar ik vind dat niet zo fijn. Tuurlijk, ik heb een stukje neergezet met foto’s van de vakantie, maar ook niet meer dan dat.

  10. Een herkenbaar probleem. Ik heb het weten op te lossen door sommige blogposts toch te publiceren, maar mét een wachtwoord die ik kan geven aan mensen. Zo weet ik precies wie het leest. Hoewel hierbij wel een groot vertrouwen nodig is.

    Daarnaast heb ik nog een andere persoonlijke blog, een soort geheim weblog.

  11. Ik schrijf wel persoonlijk, maar dan over de dingen die toch wel algemeen zijn. Ik schrijf liever niet te veel over problemen, omdat ik denk dat ik anderen daar toch niet ‘gelukkig’ mee kan maken en bovendien ben ik daar niet het type voor. Ik vind het zelf ook nooit zo prettig om te lezen welke mankementen een ander heeft.. Dat is voor mij de grens.

Wil je reageren? Dat kan hieronder!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s